Usługi IT nabywane z zagranicy – czy i kiedy mogą podlegać WHT?

W ostatnim czasie jedna z najbardziej problematycznych kwestii związanych z podatkiem u źródła dotyczy nabywania usług IT od podmiotów zagranicznych. Choć w ostatnich miesiącach wojewódzkie sądy administracyjne wydawały wyroki, zgodnie z którymi płatności za usługi chmurowe, dostęp do oprogramowania czy przestrzeni dyskowej nie stanowią należności za użytkowanie urządzenia przemysłowego, odmienne stanowisko zajął NSA, w ocenie którego wynagrodzenie za wynajem środowisk deweloperskich i testowych, których działanie jest nierozerwalnie związane z wykorzystaniem serwerów, może podlegać WHT.

Skąd bierze się problem?

Zasygnalizowany we wstępie problem dotyczy przede wszystkim płatności dokonywanych przez polskie przedsiębiorstwa na rzecz zagranicznych podmiotów za szeroko rozumiane usługi IT, do świadczenia których wykorzystywana jest infrastruktura serwerowa. Mogą to być m.in. usługi chmurowe, dostęp do oprogramowania w modelu SaaS, przestrzeń dyskowa w chmurze, hosting czy dostęp do środowisk deweloperskich i testowych.

Co istotne, nie chodzi o klasyczny wynajem serwera, czyli sytuację, w której przedsiębiorca otrzymuje do swojej dyspozycji konkretne urządzenie i może z niego samodzielnie korzystać. W praktyce znacznie częściej nabywana jest określona usługa IT, a serwery pozostają elementem infrastruktury technicznej wykorzystywanej przez usługodawcę do jej świadczenia.

Różnicę można zobrazować na przykładzie usług magazynowych. Czym innym jest wynajęcie określonej powierzchni magazynu, którą przedsiębiorca otrzymuje do swojej dyspozycji i z której może samodzielnie korzystać, a czym innym zlecenie podmiotowi zewnętrznemu przechowywania towarów w jego magazynie. W drugim przypadku klient nabywa usługę przechowywania, a nie prawo do korzystania z nieruchomości.

Podobna różnica występuje w przypadku usług IT. Udostępnienie konkretnego serwera do samodzielnego korzystania nie jest tym samym co nabycie usługi świadczonej przy wykorzystaniu infrastruktury serwerowej.

Wykorzystanie serwerów równoznaczne z WHT?

To właśnie podejście do tej kwestii jest źródłem rozbieżnych stanowisk sądów administracyjnych.

Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2026 r. (sygn. III FSK 757/23), dotyczącego wynagrodzenia za nabycie usługi wynajmu środowisk deweloperskich i testowych, wynika bowiem, że dostęp do środowisk deweloperskich i testowych należy de facto utożsamiać z najmem urządzenia (serwera).

Sam wynajem serwera jeszcze nie generuje obowiązku zapłaty podatku. Żeby taka usługa mogła podlegać zgodnie z odpowiednią umową o unikaniu podwójnego opodatkowania WHT, taki serwer musi jeszcze zostać uznany za „urządzenie przemysłowe”.

I niestety, w tym kontekście NSA stwierdził, że pojęcie „urządzenia przemysłowego”, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz w art. 12 ust. 3 polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy interpretować szeroko. W konsekwencji Sąd uznał, że wynagrodzenie za wynajem środowisk deweloperskich i testowych stanowi należność za użytkowanie urządzenia przemysłowego. To zaś prowadzi do obowiązku objęcia takiej płatności podatkiem u źródła.

Zważywszy na zróżnicowane podejście sądów administracyjnych do kwestii objęcia WHT płatności za usługi chmurowe i inne usługi IT nabywane od zagranicznych podmiotów, w interesie polskich płatników jest podejmowanie działań ograniczających ryzyko przy zakupie takich usług.

Mimo wszystko wydaje się, że szeroka wykładnia „urządzenia przemysłowego” nie stanowi tak istotnego problemu, jak drugi element, na którym bazowało orzeczenie NSA, a więc utożsamienie nabycia usługi IT z użytkowaniem serwera.

Usługa IT czy użytkowanie urządzenia?

Stanowisko NSA nie oznacza jednak, że możemy już mówić o ugruntowaniu niekorzystnej dla przedsiębiorców linii orzeczniczej. W 2026 r. wojewódzkie sądy administracyjne wydały kilka orzeczeń, prezentujących odmienne podejście.

Przykładowo, w wyroku z 24 marca 2026 r. (sygn. I SA/Wr 756/25) WSA we Wrocławiu uznał, że magazynowanie i przechowywanie danych należy traktować jako świadczenie usług (a nie należność licencyjną), co oznacza, że związane z tym wynagrodzenie nie stanowi należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia.

Istotnych wskazówek co do tego, jak podchodzić do opisywanego zagadnienia, dostarczył WSA w Warszawie w wyroku z 29 kwietnia 2026 r. (sygn. III SA/Wa 2443/25).

W orzeczeniu Sąd zwrócił uwagę na różnicę pomiędzy usługami Software as a Service (SaaS) a Infrastructure as a Service (IaaS). W przypadku SaaS nabywca korzysta z określonego oprogramowania i jego funkcjonalności. Nie dochodzi więc do użytkowania przez niego urządzenia, a art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT nie znajduje w takim przypadku zastosowania. Inaczej potencjalnie może być w przypadku IaaS, gdzie przedmiotem świadczenia jest możliwość korzystania z infrastruktury. Dopiero w takim przypadku można rozważać, czy dochodzi do użytkowania urządzenia. Ale nawet w przypadku odpowiedzi twierdzącej, otwarte pozostaje pytanie o to, czy takie urządzenie można uznać za urządzenie przemysłowe.

Co to oznacza dla przedsiębiorców?

Na obecnym etapie nie sposób mówić o ugruntowanej linii orzeczniczej. Z jednej strony mamy wyrok NSA z 4 marca 2026 r., prowadzący do objęcia analizowanych płatności WHT. Z drugiej – późniejsze wyroki WSA (przy czym – warte podkreślenia – nieprawomocne), w których sądy wyraźniej rozróżniają nabywanie usług IT od użytkowania infrastruktury służącej do ich świadczenia. Do momentu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w interesie płatników jest podejmowanie działań ograniczających ryzyko przy zakupie takich usług.