Mobilne kontenery magazynowe a podatek od nieruchomości – ważny wyrok

W wyroku WSA w Warszawie wydanym dla jednego z Klientów Gekko Taxens stwierdzono, że stabilność mobilnego kontenera wynikająca z jego ciężaru i ustawienia na podłożu nie może być utożsamiana z trwałym związaniem z gruntem, a w konsekwencji tego typu obiekty nie stanowią ani budynków, ani budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, więc nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Orzeczenie jest ważne m.in. dla firm z branży leasingowej, jako że większość obiektów kontenerowych jest przedmiotem umów leasingu i najmu.

Kwestia mobilnych kontenerów i ich prawidłowa klasyfikacja na gruncie podatku od nieruchomości obiektów kontenerowych to jeden z największych praktycznych problemów wynikających z obowiązujących od 1 stycznia 2025 r. przepisów, z którym muszą mierzyć się przedsiębiorcy. Dotyka on również firm leasingowych, ponieważ obiekty kontenerowe w większości przypadków są przedmiotami umów leasingu i najmu. Wątpliwości dotyczą szeregu przedmiotów, takich jak „klasyczne” kontenery transportowe (morskie), kontenery budowlane, socjalne (szatnie, magazyny, toalety itp.), magazynowe, ale również kioski i pawilony handlowe. Zagadnieniem prawidłowej kwalifikacji tego typu obiektów na gruncie PoN zajął się WSA w Warszawie, wydając wyrok dla jednego z Klientów Gekko Taxens.

Fiskus dostrzega trwałe związanie z gruntem

Sprawa dotyczyła mobilnych kontenerów magazynowych będących przedmiotem leasingu, z których korzysta leasingobiorca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zainicjowała ją spółka leasingowa, która zwróciła się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Wskazała, że oddawane w leasing kontenery pełnią funkcję magazynów oleju opałowego wykorzystywanego do zasilania mobilnych kotłowni kontenerowych, przy czym ich konstrukcja oraz sposób użytkowania przesądzają o ich typowo mobilnym charakterze. Kontenery te nie posiadają bowiem fundamentów ani innych elementów konstrukcyjnych wiążących je trwale z gruntem, są ustawiane na metalowych nóżkach na utwardzonej powierzchni, mogą być w prosty sposób transportowane przy użyciu standardowych środków logistycznych i są jedynie czasowo podłączane do instalacji kotłowniczej, bez konieczności prowadzenia robót budowlanych czy uzyskiwania pozwoleń. Ich kluczową cechą pozostaje możliwość szybkiego odłączenia, przemieszczenia i ponownego wykorzystania w innym miejscu, co jest immanentnym elementem ich funkcji gospodarczej i modelu eksploatacji przez korzystającego. W konsekwencji wnioskodawca stał na stanowisku, że takie obiekty nie stanowią budowli na gruncie PoN i nie podlegają opodatkowaniu.

Organ podatkowy nie zgodził się z argumentacją spółki. Uznał, że opisane kontenery należy traktować jako budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ze względu na spełnienie przesłanki trwałego związania z gruntem. Stabilność kontenerów zapewniają metalowe nóżki oraz ich posadowienie na utwardzonym podłożu, co – łącznie z ciężarem obiektu – gwarantuje odporność na działanie czynników zewnętrznych. Organ przyjął zatem szerokie rozumienie „trwałości związania z gruntem”, utożsamiając ją w zasadzie ze stabilnością użytkową, niezależnie od tego, czy istnieje fizyczne, konstrukcyjne zespolenie z gruntem. W konsekwencji uznał, że opisane we wniosku kontenery mieszczą się w kategorii obiektów kontenerowych wskazanych w załączniku do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i jako takie podlegają opodatkowaniu.

Sąd: potrzeba czegoś więcej

Tego stanowiska na szczęście nie podzielił WSA w Warszawie i uchylił zaskarżoną interpretację, w pełni przychylając się do argumentacji zaprezentowanej przez spółkę reprezentowaną przez Gekko Taxens.

Orzeczenie WSA W Warszawie wydane dla jednego z Klientów Gekko Taxens potwierdza, że interpretacja ogólna Ministra Finansów z 2 stycznia 2026 r. jest co do zasady korzystna z perspektywy podatników i zawiera argumentację pozwalającą na uzyskanie korzystnych rozstrzygnięć w przypadku sporów z fiskusem dotyczących opodatkowania mobilnych kontenerów podatkiem od nieruchomości.

Sąd jednoznacznie wskazał, że w analizowanym stanie faktycznym brak jest podstaw do uznania kontenerów za obiekty trwale związane z gruntem w rozumieniu przepisów upol. Podkreślono, że sama stabilność wynikająca z ciężaru obiektu i jego ustawienia na podłożu nie może być utożsamiana z trwałym związaniem z gruntem, gdyż prowadziłoby to do nadmiernego, nieuzasadnionego rozszerzenia zakresu opodatkowania – w skrajnym ujęciu każdy przedmiot ustawiony na ziemi mógłby zostać uznany za trwale związany z gruntem. Sąd zaakcentował, że dla spełnienia tej przesłanki konieczne jest wystąpienie bardziej wyraźnych, konstrukcyjnych elementów powiązania z podłożem, takich jak kotwy, śruby gruntowe czy fundamenty, których w sprawie nie stwierdzono.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia miało również odniesienie się przez podatnika do interpretacji ogólnej Ministra Finansów i Gospodarki z 2 stycznia 2026 r., wydanej właśnie w celu ujednolicenia rozbieżnej praktyki organów podatkowych w podobnych sprawach. W interpretacji, którą szerzej opisaliśmy w artykule „Obiekty kontenerowe a podatek od nieruchomości – Minister wydał interpretację ogólną”, wskazano przykładowe przesłanki świadczące o trwałym związaniu z gruntem, wyraźnie odróżniając je od samej stabilności czy ciężaru obiektu.

Podobnie jak spółka leasingowa, także WSA w Warszawie – w uzasadnieniu ustnym do wyroku – również odwołał się do wytycznych z interpretacji ogólnej jako punktu odniesienia i stwierdził, że opisane kontenery nie spełniają wskazanych kryteriów do uznania, że doszło do ich trwałego związania z gruntem. Jednocześnie Sąd zauważył, że w przeszłości rzeczywiście występowały rozbieżności interpretacyjne – część organów przyjmowała podejście zbliżone do prezentowanego przez fiskusa w przedmiotowej sprawie, podczas gdy inne stwierdzały brak trwałego związania z gruntem w podobnych stanach faktycznych – co dodatkowo uzasadniało potrzebę restrykcyjnego, a nie rozszerzającego wykładania przepisów podatkowych. Wskazana rozbieżność interpretacyjna była również bezpośrednią przyczyną wydania powołanej powyżej interpretacji ogólnej.

Od mobilnego kontenera nie ma podatku

W obliczu takiego stanowiska WSA w Warszawie rozstrzygnięcie nie mogło być inne: uznano, że mobilne kontenery magazynowe będące przedmiotem leasingu i wykorzystywane przez korzystającego w ramach jego działalności gospodarczej nie stanowią ani budynków, ani budowli w rozumieniu upol, ponieważ brak jest ich trwałego związania z gruntem, które stanowi warunek konieczny do uznania tego typu obiektów za przedmiot opodatkowania PoN.

Wyrok ten wpisuje się w korzystną dla podatników linię orzeczniczą, akcentującą to, że do uznania, że doszło do trwałego związania danego obiektu z gruntem, potrzeba „czegoś więcej”, niż tylko jego posadowienia na gruncie. Orzeczenie jest też potwierdzeniem tego, że interpretacja ogólna Ministra Finansów z 2 stycznia 2026 r. jest co do zasady korzystna z perspektywy podatników, w tym spółek z branży leasingowej i zawiera argumentację pozwalającą na uzyskanie korzystnych rozstrzygnięć w przypadku indywidualnych sporów z organami podatkowymi.