Przez organy podatkowe usługi ubezpieczeniowe uznawane są za zbliżone do usług gwarancyjnych, dlatego w przypadku świadczeń nabywanych od podmiotów zagranicznych fiskus dąży do zastosowania podatku u źródła (WHT) na mocy art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Odmienne zdanie mają jednak sądy administracyjne, w tym NSA, co potwierdza niedawny wyrok.
Zaprezentowano projekt objaśnień podatkowych, mający dostarczyć przedsiębiorcom wskazówek, którymi mogą się kierować przy weryfikacji występowania u nich podatku od przerzuconych dochodów oraz kalkulacji jego wysokości. Dotyczy on m.in. nabycia i zbycia WNiP, kosztów finansowania dłużnego, tzw. bezpiecznej przystani, płatności pasywnych czy warunku prowadzenia „istotnej rzeczywistej działalności gospodarczej”. Wskazano też przykładowe czynności weryfikacyjne, które mogą podejmować podatnicy, oraz dokumenty, jakie mogą w tym celu pozyskać.
Wiele spośród firm leasingowych oprócz klasycznego leasingu udziela również pożyczek (często zwanych „leasingowymi”). Jednym z problematycznych zagadnień w takiej działalności jest kwestia ujmowania w kosztach podatkowych strat wynikających z braku spłat pożyczki przez pożyczkobiorców. Jak wynika z niedawnego wyroku NSA, podatnicy PIT, którzy prowadzą tego rodzaju działalność, mogą znajdować się w tym kontekście w nieco lepszej sytuacji podatkowej niż podmioty opodatkowane CIT.
Dyrektor KIS wydał interpretację, zgodnie z którą spółka opodatkowana estońskim CIT, płacąca na bieżąco podatek z tytułu tzw. ukrytych zysków od wydatków związanych z samochodami używanymi w sposób mieszany, nie ma obowiązku rozpoznać przychodu na gruncie PIT u wspólników. Nie należy wyciągać z niej jednak pochopnych wniosków. Wnioskodawca nieprawidłowo sformułował bowiem pytanie, a organ w zawoalowany sposób zasugerował, że korzystanie przez wspólnika z majątku spółki stanowi jego przychód.
Zaliczenie w koszty wydatków na nabycie towarów, materiałów czy narzędzi zwykle nie jest przedmiotem sporów pomiędzy podatnikami a fiskusem. Inaczej jest w przypadku usług, w szczególności tych niematerialnych. Aby „obronić” możliwość zaliczenia wydatku na dane świadczenie w toku czynności kontrolnych przez organy, podatnik powinien m.in. posiadać dokumentację towarzyszącą jego realizacji, a także być w stanie wykazać, że cena jego nabycia została ustalona na warunkach rynkowych.
Choć w tym roku terminy na złożenie zeznania rocznego – podobnie jak w latach „covidowych” – zostały wydłużone, to jednocześnie Ministerstwo Finansów nie zdecydowało się na przesunięcie terminów na realizację obowiązków związanych ze sprawozdaniami finansowymi. Tymczasem ujawnienie zdarzeń mogących mieć wpływ na sprawozdanie wiąże się z dodatkowymi obowiązkami, a za zawarcie w nim nierzetelnych danych grozi odpowiedzialność karna.
NSA potwierdził w najnowszym wyroku, że leasingobiorcy, którzy nie zdążyli zawrzeć indywidualnej umowy leasingu do końca 2018 r., a jedynie – jak w sprawie, której dotyczyło orzeczenie – zamówienie związane z umową ramową, zobowiązani są do stosowania po swojej stronie ograniczeń kosztowych, które obowiązują od 1 stycznia 2019 r. Wyrok nie jest korzystny, ale jednocześnie nie stanowi on zaskoczenia. Leasingobiorcy, którzy stosowali bardziej korzystne podejście, zdecydowanie powinni rozważyć korektę rozliczeń.
Czy to, że w ustawie o CIT istnieje przepis, który nakazuje stosować proporcję dotyczącą tzw. limitu 150 tys. zł jedynie do części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego, będącego przedmiotem leasingu, oznacza, że w przypadku umów najmu, gdzie do spłaty wartości auta nie dochodzi, wspomnianej proporcji i limitu stosować nie trzeba? Z takim pytaniem podatnik zwrócił się do Dyrektora KIS w 2019 r., ale sprawa znalazła finał dopiero po 4 latach, gdy prawomocne orzeczenie wydał NSA.
Złe wiadomości dla przedsiębiorców wykorzystujących droższe samochody osobowe. Zgodnie z najnowszym wyrokiem NSA, prawo podatników do rozliczania wydatków na ubezpieczenie samochodu zostało dodatkowo ograniczone. Chodzi konkretnie o konieczność stosowania proporcji wynikającej z art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o CIT w przypadku składki na polisę GAP. Wyrok NSA jest co prawda precedensowy, ale jednocześnie trudno uznać go za zaskoczenie.
Odmienne mechanizmy dokonywania korekt dochodowości, w tym korekt cen transferowych, funkcjonujące w polskim systemie podatkowym od 2019 r., niezmiennie dostarczają stosującym je wielu trudności. Rozwiązania tych wątpliwości nie ułatwia niejednolite podejście prezentowane przez Dyrektora KIS w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego oraz w najnowszym orzecznictwie sądowym, które stoi z nim w sprzeczności.
Niższy poziom komplikacji prowadzenia księgowości (oparcie o zasady rachunkowości, bez odrębnej księgowości podatkowej) oraz przede wszystkim niższe efektywne opodatkowanie przyczyniają się do wzrostu zainteresowania estońskim CIT. Jednak dyskusyjna pozostaje kwestia, która na pierwszy rzut oka wydaje się pryncypialna – jak należy obliczać podatek na estońskim CIT, a w konsekwencji jaka jest jego wysokość? Stanowisko fiskusa w tym zakresie było zróżnicowane, jednak podatnicy doczekali się wyroków sądów administracyjnych. Niestety – niekorzystnych.
Uiszczone raty leasingowe, w zakresie w jakim wykraczają ponad wartość odpisów amortyzacyjnych zaliczonych przez korzystającego do kosztów podatkowych, są jego kosztem podatkowym w razie skrócenia okresu umowy leasingu finansowego i odstąpienia od wykupu leasingowanej nieruchomości. Choć takie podejście wydaje się oczywiste, to inaczej twierdził Dyrektor KIS. Stanowisko skrytykował WSA w Warszawie, uchylając niekorzystną interpretację. Niewykluczone jednak, że sprawą zajmie się jeszcze NSA.
Interpretacja Dyrektora KIS w sprawie skutków dokonania cesji wierzytelności daje wskazówki, jak do tego typu transakcji podchodzą organy. Stanowisko fiskusa, zgodnie z którym sprzedaż wierzytelności, które wcześniej zostały odpisane jako nieściągalne, co powoduje brak możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych straty na ich sprzedaży, a jedynie uzyskanej ceny ich sprzedaży, a także konieczność dokonania odpowiedniej korekty, zapowiada jednak kolejne spory z podatnikami.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 marca 2023 r. potwierdził, że sprzedaż wierzytelności z tytułu odsetek karnych nie generuje kosztów uzyskania przychodu. Wyrok jest zgodny z przepisami i nie stanowi żadnego zaskoczenia. Warto jednak zwrócić na niego uwagę z kilku względów, m.in. w kontekście zbywania wierzytelności przez firmę leasingową.
Przeciwdziałanie wykluczeniu finansowemu części społeczeństwa – to jeden z celów przyświecający projektowi nowelizacji ustaw o PIT i CIT, który uchyla ograniczenia w regulowaniu zobowiązań przy użyciu gotówki, jakie uchwalono w związku z Polskim Ładem (przy czym ich wejście w życie było dwukrotnie odraczane). Przyjęcie projektu spowoduje, że ograniczenia w regulowaniu zobowiązań przy użyciu gotówki przez konsumentów w ogóle nie wejdą w życie, a obowiązujące restrykcje dotyczące transakcji B2B nie ulegną zmianie.
W obrocie towarowym naprawy gwarancyjne są powszechne. Mimo wyśrubowanych norm jakości, wady produktów nie mogą zostać w pełni wyeliminowane – szczególnie, że zwykle pojawiają się one po pewnym czasie. Zasadne jest jednak pytanie, czy wydatki związane z takimi naprawami (ponoszone np. przez dealerów, importerów czy producentów samochodów) mogą stanowić koszt uzyskania przychodu. W niedawnej interpretacji Dyrektor KIS potwierdził, że tak.
Podatnik podnosi ryzyko prowadzonej działalności, w tym związane ze zmiennością kursów walut – stwierdził WSA w Warszawie w sprawie dotyczącej możliwości zbycia przedmiotu umowy leasingu walutowego po cenie niższej niż rynkowa w sytuacji, gdy suma należności z umowy – po przeliczeniu jej na złote – nie odpowiada wartości początkowej przedmiotu umowy. W ocenie Sądu księgi prowadzi się w polskich złotych i wyłącznie zapisy dokonane w tej walucie mają znaczenie dla celów podatkowych.
Definicja spółki nieruchomościowej została wprowadzona do ustawy o CIT oraz do ustawy o PIT i obowiązuje od 1 stycznia 2021 r. Spółka ta ma szereg obowiązków związanych z przekazywaniem informacji na temat swojej działalności. Dodatkowe dane zobowiązani są przesyłać także wspólnicy spółek nieruchomościowych. Obowiązująca od 28 lutego 2023 r. interpretacja ogólna Ministra Finansów ma pomóc w ustaleniu kręgu podmiotów zobowiązanych do składania tych informacji. Poniżej analizujemy jej główne tezy.
22 maja 2023 r. to ważna data dla rodzinnych biznesów w Polsce – tego dnia w polskim porządku prawnym debiutuje fundacja rodzinna. Regulacje w tym zakresie były oczekiwane i postulowane od lat. Wreszcie, na początku bieżącego roku, przyjęto – i to ponad podziałami politycznymi – stosowną ustawę. Niemal od razu Ministerstwo Finansów podjęło jednak prace nad nowelizacją regulacji podatkowych dotyczących fundacji rodzinnej. Jakich zmian powinni być świadomi podatnicy?
Długo zapowiadane rozporządzenie Ministra Finansów, które wydłuża o 3 miesiące terminy na złożenie rocznej deklaracji i zapłatę podatku, zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw. Którzy podatnicy skorzystają z wydłużonych terminów i czy będą oni mieli więcej czasu również na realizację obowiązków związanych ze sprawozdaniem finansowym?
W niedawnym wyroku NSA ponownie orzekł, że w przypadku leasingu operacyjnego nie mają zastosowania ograniczenia przewidziane dla kosztów finansowania dłużnego. Drugi analogiczny wyrok w tej sprawie świadczy o ukształtowaniu się korzystnej dla leasingobiorców linii orzeczniczej, która może już być podstawą dla tworzenia polityki podatkowej w tej kwestii. Orzeczenie może stawiać w gorszym położeniu firmy leasingowe, dla których wykładnia NSA wiąże się z większym ryzykiem powstania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego.
