Kategoria Leasing i samochody

Degresywna metoda amortyzacji zakłada, że zużycie środka trwałego i zmniejszenie jego wartości następuje szybciej na początku okresu jego używania. Zastosowanie tej metody pozwala więc na szybsze zamortyzowanie składnika majątku firmy niż w przypadku zasad liniowych. Z możliwości stosowania metody degresywnej wyłączone są jednak samochody osobowe, ale można z niej skorzystać w odniesieniu do samochodów ciężarowych. Nie chodzi jednak o wszystkie pojazdy ciężarowe, które posiadają taki status na potrzeby homologacji i dowodu rejestracyjnego, ale pojazdy spełniające definicję zawartą w ustawie o CIT.

Najnowsze stanowisko Szefa KAS ogranicza możliwość stosowania umów leasingu do transakcji dotyczących przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. To problem przede wszystkim dla podatników, którzy prowadzą działalność o charakterze produkcyjnym w ramach grupy kapitałowej. Wcześniej to, że tego typu umowy w rozumieniu regulacji podatkowych stanowią umowę leasingu finansowego przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, potwierdzał Dyrektor KIS, m.in. w interpretacji z 26 listopada 2020 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wydatek z tytułu wynagrodzenia dla klienta za powstrzymanie się od pisemnego wezwania do odkupu pojazdów przez spółkę nie może być uznany za koszt uzyskania przychodów. Choć dealer, który zapoczątkował sprawę, wskazywał, że takie porozumienie służyłoby ograniczeniu strat finansowych i – mimo poniesienia pewnych kosztów – zabezpieczeniu źródła przychodów, to NSA zaprezentował profiskalną wykładnię, mimo że w przeszłości zdarzało mu się twierdzić, że wydatki mające na celu minimalizację strat mogą być zaliczane do kosztów.

Niezwrócone środki finansowe nie stanowią strat w środkach obrotowych i z tego powodu nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Takie stanowisko zajął WSA w Warszawie, który wskazał, że w przypadku utraty składników majątku niemających wartości podatkowej nie powstaje strata w rozumieniu tego pojęcia na gruncie ustawy o CIT, oddalając tym samym skargę podatnika na interpretację indywidualną wydaną na jej wniosek przez Dyrektora KIS na gruncie podatku CIT. Niewykluczone jednak, że tę sprawę ostatecznie rozstrzygnie NSA.

Tylko i wyłącznie postanowienie o umorzeniu postępowania karnego umożliwia uznanie środków utraconych na skutek oszustwa za stratę stanowiącą koszt podatkowy. Takie stanowisko zajął Dyrektor KIS w niedawnej interpretacji indywidualnej. To nie pierwsze tego typu rozstrzygnięcie. Korzystniejsze dla podatnika stanowisko w podobnej sprawie zajął w ubiegłym roku WSA w Łodzi, ale z uwagi na skargę kasacyjną wniesioną przez organ podatnicy, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, muszą czekać na orzeczenie NSA.